Herten Gek Op Eten
Robbie Veldwijk | December 4, 2007 | 5:07 pmDit moment zag ik tijdens mijn wandeling naar de bus door sonsbeekpark. Daar stonden twee kinderen met een hele boel hertjes bij zich dus ze zullen vast en zeker wat te eten gegeven hebben. Ik heb gewacht om deze foto te kunnen nemen en vind hem zelf wel geslaagd eigenlijk.
Normaal wanneer ik langs loop bij de herten schrikken ze van elke kleine beweging en zijn ze altijd heel erg snel weg. Nu kon ik lekker de tijd nemen om een foto te nemen, alleen moest ik wel opschieten anders was het jochie al weg.
Blijkbaar zie jij er voor de hertjes niet zo betrouwbaar uit
Vind de foto toch niet overtuigend: ver weg, aan de donkere kant en niet iets anders dan anders. En dat kun jij veel beter! Dus op een volgende wandeling….
Ik kan René volgen. Hier heb je een mooi voorbeeld van het subjectieve bij fotografie. Je was gecharmeerd door de interactie tussen het kindje en de herten omdat ze normaal gezien weglopen. En hup, fotograferen en waarom ook niet?
Jij kent de situatie en bekijkt dus de foto met een bepaalde nuance.
De buitenstaander bekijkt dan zo’n beeld met een heel andere visie. Hij ziet vooral één en al tralies met enkel herten en een kindje dat eten geeft. Kortom een allerdaagje situatie in veel parken. Daarenboven geeft de omzetting in zwart-wit geen meerwaarde aan de foto.
Ik kom het zelf regelmatig tegen: enthousiast een foto tonen aan mijn vrouw en dan de reactie ‘ik vind het niet zo speciaal’ Dat komt omdat het gebeuren, de belevenis, de herinnering niet overkomt bij de toeschouwer.
Samengevat (voor mij althans): Geen slechte foto, maar doorsnee en vooral veel minder als wat ik hier al gezien heb.
Bedankt René en Koen! Hier kan ik wat mee!