www.me4all.nl – Steps of a photographer

Via twitter kreeg ik 2 weken geleden de vraag van Robbie of ik een gastblog wilde schrijven over “fotograferen in de dierentuin”, naar aanleiding van mijn op twitter geplaatste dierentuinfoto’s. Heel erg leuk maar ook spannend natuurlijk! Ik leef nu bijna twee jaar volledig van de fotografie en waar mijn onderwerpen tegenwoordig vaak bestaan uit dikke zwangere buiken,  pasgeboren baby’s en vrolijke gezinnen, maar het is allemaal begonnen in de dierentuin.

Toen ik net begon met fotograferen, nam ik een abonnement op Blijdorp, de dierentuin van Rotterdam. Ten eerste omdat naar de dierentuin gaan ook als je al lang volwassen bent nog steeds erg leuk is en ten tweede omdat in een dierentuin allerlei verschillende omstandigheden te vinden zijn om goed te leren fotograferen. Iedere keer als ik met mijn camera een bezoek bracht aan Blijdorp, gaf ik mezelf een opdracht.

Een van de eerste keren dat ik dat deed verplichtte ik mezelf om de hele dag bezig te gaan met beweging. Korte sluitertijden dus, maar met nog steeds voldoende licht. Dat betekende dus een ander diafragma, en wanneer ik daar ook niet meer ver genoeg mee kwam, de ISO wat omhoog. Flitsen was uiteraard uit den boze. Ik stond uren bij een aapje dat zich steeds slingerend over zijn eiland bewoog. Ik schoot tientallen plaatjes bij de zeeleeuwen die met hoge snelheid door het water schoten. Af en toe hoogst frustrerend maar het werkte wel: ik leerde het fenomeen sluitertijd steeds beter beheersen.

Canon Eos 5D Mark II — 300 mm — 1/320 seconden — f/5.6 — ISO 1600

Een volgende dag stond in het teken van het diafragma. Bij de prairiehondjes en de stokstaartjes schoot ik haarscherpe opnamen van ragfijne koppies, met erachter een prachtig wazige achtergrond. Een lekker groot diafragma zorgde voor een mooie scherptediepte, liefst met bokeh. Bij de olifanten bleek een groot diafragma juist weer minder geslaagd: waren de ogen scherp, dan was de slurf absoluut onscherp en andersom. Daar moest dus anders worden omgegaan met diafragma. Zo kreeg ook het diafragma minder geheimen.

Sony DSLR-A200 — 400 mm — 1/500 seconden — f/6.3 — ISO 160

Een ander lastig element aan de dierentuin bleek echter ook de omheining van het dierenverblijf. Fotograferen door glas is moeilijker dan je denkt en geeft dan weliswaar geen storende lijnen, er reflecteert wel weer van alles. Aan de andere kant was gaas ook weer niet gunstig want snel zichtbaar op de foto. Ik leerde dat glas minder reflecteert als je je lens er heel dichtbij houdt. Zelf donkere effen kleding dragen werkte ook, want zo kreeg ik in ieder geval geen weerspiegeling van mezelf op de foto. En natuurlijk nooit de flits gebruiken, want die weerspiegelde alleen maar in het glas en liet niets zien van wat erachter plaatsvond.

Sony DSLR-A200 — 70 mm — 1/15 seconden — f/6.3 — ISO 400

Ook voor omheiningen van gaas leerde ik de juiste oplossing: een lekker groot diafragma, en scherpstellen op het dier, dat liefst een stukje weg zat van het gaas, zorgde dat het gaas dusdanig onscherp werd dat het op de foto vrijwel niet meer zichtbaar was. Weer wat geleerd!

Sony DSLR-A200 — 300 mm — 1/60 seconden — f/6.3 — ISO 400

Ik oefende met verhoogde ISO in het donkerste deel van de dierentuin, het Oceanium, met zijn donkere aquaria en de lichtgevende kwalletjes in vrijwel volledige duisternis. De snel zwemmende roggen en haaien gaven daar nog eens een extra moeilijkheid aan, want daar waren toch nog steeds behoorlijk snelle sluitertijden voor nodig.

Canon Eos 5D Mark II — 50 mm — 1/50 seconden — f/1.8 — ISO 2000

Macrofotografie kon ik toepassen in de vlindertuin. De lens en de camera even laten wennen aan de verhoogde temperatuur en vochtigheidsgraad en dan vooral geduld, veel geduld; rondlopen en blijven speuren leverden uiteindelijk resultaat. En ik ontdekte hoe belangrijk rustig ademen en rustig bewegen is, als je zo dichtbij een vlinder wilt komen met je lens.

Sony DSLR-A200 — 70 mm — 1/15 seconden — f/6.3 — ISO 400

Nog steeds ga ik regelmatig naar Blijdorp. Opdrachten geef ik mezelf inmiddels niet meer, maar mijn hart gaat nog altijd open als ik de poort doorloop. Hier heb ik leren fotograferen! Hier heb ik mijn hart verloren aan de camera! Dankbaar en blij loop ik mijn vertrouwde rondje.