www.me4all.nl – Steps of a photographer

Zoals ik in mijn laatste posts zei zou ik de foto’s van Theater Gajes nog laten zien. Deze voorstelling was erg speciaal want het spilde zich af tussen het publiek. Hier heb ik dan ook mooi een aantal foto’s van kunnen maken. Meer foto’s zijn onderaan dit bericht te vinden.

(Theater Gajes ontvangt het applaus)

Don Quixote is de tweede pleinvullende voorstelling van Gajes en opnieuw zet de groep zijn tanden in een bekend verhaal. De afgelopen jaren hebben zij veel succes gehad met ‘Alice in Wonderland’ dat ze afgelopen winter nog speelden in een ijskoud Canada. ,,Alice was onze eerste grote voorstelling,’’ zegt Norbert Busscher. ,,We waren toen wel naïef, maar inmiddels komen we beslagen ten ijs. Nu is het vreselijk eng want Alice is de standaard geworden die we moeten halen. Je merkt dat de verwachtingen hoog gespannen zijn.’’

Grootschalig
Gajes gebruikt bij de voorstelling op het Grote Kerkhof een beproefd recept uit het grootschalige straattheater. Het spel vindt plaats op twee meter boven de hoofden van het publiek. Door de massa mensen heen rijden hoge verrijdbare stellages en lopen acteurs op stelten. ,,Het publiek is het maaiveld. We willen beweging op het plein krijgen zonder mensen op te jagen. Als dat in Deventer lukt gaat het overal goed, want hier is het echt extreem druk.’’

Don Quichot klinkt bij iedereen bekend. Het beeld van de magere ridder op een scharminkel van een paard die molens aanvalt is een icoon van de westerse cultuur. De grote Spaanse roman uit 1605 is een persiflage op de toen enorm populaire ridderromans. ,,Iedereen heeft de klok wel horen luiden maar niemand weet precies hoe het verhaal gaat. Daarom zijn wij het originele verhaal gaan lezen. Dat was behoorlijk saai. Maar je moet bedenken dat het verhaal vierhonderd jaar oud is.’

Toekomstdromen
Na lezing hebben de leden van Gajes hun eigen draai aan het verhaal gegeven. ,,We hebben gekeken wat relevant is voor deze tijd en voor ons. Het gaat over twee mensen die het dagelijks bestaan verruilen voor het avontuur. Ze dromen over een mooiere toekomst en zeggen op een dag hun leven vaarwel. De een vlucht weg van zijn gezin en de ander wil goede daden verrichten. De vlucht bindt ze, maar op een gegeven moment loopt het spaak. Dan drijven ze weer uit elkaar,’’ zegt Busscher. En dan geheimzinnig: ,,De één verliest zichzelf erin. Misschien wordt dat zijn ondergang en misschien zijn verlossing. Dat willen we nog niet prijsgeven. De ander gaat terug naar zijn eigen leven.’’

Inhoud
Don Quixote neemt het publiek mee naar het schemergebied tussen fantasie en werkelijkheid. De waanideeën van de hoofdpersoon worden op een spectaculaire manier uitgebeeld. ,,Toch willen we niet alleen het spektakel. Je kunt wel een bol hoog in de lucht hangen en daar mensen onder laten zweven maar dat vinden wij niet genoeg. Wij willen ook een verhaal vertellen. Niet alleen rondlopen met een mooi pak en that’s it. Je moet er als publiek iets meer tijd voor uittrekken. Niet even kijken en dan weer verder lopen, dan krijg je niet wat we willen geven. We willen een diepere laag naast het mooie plaatje meegeven om over na te denken. Er zitten veel lagen in en ieder haalt er zijn eigen verhaal uit. De bovenste laag is in ieder geval wel duidelijk.’’

Natuurlijk kunnen het paard en de windmolens niet ontbreken in de productie. Speciaal voor deze voorstelling is een paard gemaakt dat hoog boven het publiek uitstijgt. Het is slechts een geraamte. ,,Je moet niet proberen om een echt paard te maken, het is theater. Het mag bovendien geen dichte vorm zijn, want dan wordt het zicht van het publiek belemmerd.’’ In de ontwerpen van de decorstukken zit meer dynamiek dan bij Alice. Alles kan draaien en bewegen. De helft van de stukken is gemaakt door Gajes zelf, in de werkplaats in het Deventer Havenkwartier. Het paard is gemaakt door een ontwerper in Amsterdam.

Licht
Bijzonder in deze productie is het licht voor de avondvoorstellingen. In plaats van lichtmasten die het publiek kunnen verblinden, heeft de groep gekozen voor strijklicht. De lampen staan opgesteld op twee meter hoogte en schijnen horizontaal over het publiek heen. ,,De spelers zien het publiek niet want ze kijken tegen het licht in. Als bezoeker heb je er geen last van, je ziet het juist beter. Het betekent wel dat er een verbod is op paraplu’s. Die blokkeren de lichtbaan.’’

Een driekoppige band verzorgt live de muziek. ,,Muziek zet de sfeer neer en is de leidraad voor de spelers. We werken met live muziek om flexibel te zijn. Gaat een scène goed dan kun je hem verlengen, blijkt het juist niet aan te slaan dan kunnen we een scène inkorten. Er is wel tekst maar die is niet belangrijk.’’
Bron: De Stentor

Lees de rest van dit artikel »

Vorige week ben ik dus naar Deventer op Stelten geweest en heb daar wat foto’s geschoten, Bijvoorbeeld van theater groep Compagnie Une de Plus. Ook heb ik nog wat foto’s klaar liggen van het theater Gajes, de foto’s van dit theater zal ik begin volgende week laten zien. Dit weekend ga ik naar Amsterdam met mijn ouders en schoonouders, dus ik zal even niet actief zijn. Begin volgende week ga ik natuurlijk alle schade weer inhalen. Dus dit weekend gaan we in met de kerk die in deventer staat (ook vorige weekend gemaakt).

Bij deze wens ik jullie allemaal een fijn weekend!

Gister ben ik naar Deventer gegaan om eens een kijkje te nemen bij het evenement “Deventer Op Stelten”. Op de grote pleinen waren allemaal theater voorstellingen te bekijken die uitgevoerd werden door verschillende theatergroepen. Één van deze theatergroepen waren Compagnie Une de Plus. Van deze groep heb ik wat foto’s gemaakt die zijn te zien aan het einde van deze post.

(Compagnie Une de Plus ontvangt het applaus)

‘Trois’ is de eenvoudige titel voor een productie die met eenvoudige middelen veel bereikt. Temidden van de theatergroepen die met spectaculair geweld tekeergaan, creëert Une de Plus een oase van rust, stilte en concentratie. Zij leggen het publiek niets op maar trekken de kijker een wereld in die draait om drie personages. Ze geven het begrip ‘drie’ bijna een filosofische betekenis. ‘Three is a company’, zogezegd. Een machtsstrijd tussen drie mensen waarin de verhoudingen voortdurend wisselen en waarin kracht nog geen macht betekent.

Op het plein staan schijnbaar achteloos verspreid wat attributen: een stapel kartonnen dozen, een paal met gekreukeld inpakpapier. Aan een mobiel draaien dozen in het rond. Uit het bruine papier komt langzaam een mensfiguur tevoorschijn. Wit gewaad, handen en hoofd van hout. Als een aangeklede modelpop zoals schilders ze gebruiken. Er is geen fractie menselijke huid te zien.

De tweede figuur is een reus op stelten. Gebaseerd op dezelfde tekenpop. Hij oogt als een geharnaste ridder. Hij is de baas. Hij manipuleert de ander als een marionet. Zij is klein en danst naar zijn pijpen. Ze voeren een rituele dans uit tussen marionet en marionettenspeler en van aantrekking en afstoting. Het is een machtsstrijd waarin de reus uiteindelijk ten val komt en, als een tor die op zijn rug ligt, niet meer overeind kan komen. Machteloos. Uiteindelijk is het publiek getuige van de geboorte van een derde marionet die vol tederheid de gevallen reus streelt.

Une de Plus is een theatergroep uit een dorp in Bretagne die veel werkt met marionetten. De naam betekent zoveel als ‘een erbij’ en is gekozen om aan te geven dat het nodig is dat er genoeg diversiteit is op het gebied van theater. Hun eerste voorstelling in 2003 was een soort Muppetshow. Met het serieuze en poëtische ‘Trois’ kwam de doorbraak, sindsdien heeft Une de Plus het druk met optredens. Dit jaar komen ze naar België, Nederland en Duitsland. “Het raakt mensen’’, zegt Agathe Delaporte van Une de Plus. ,,Mensen zien verschillende dingen in de show, soms zien ze een heel ander verhaal dan wij bedoeld hebben.’’
Bron: De Stentor

Lees de rest van dit artikel »